18-08-09

Cordon Sanitaire rond Els Van Eeckhaut (Sp.a Gent)


els.Van-Eeckhaut_001

Waarom zou men geen cordon sanitaire aanleggen rond de Gentse strafpleiter Els Van Eeckhaut (1 van de 3 dochters van de gekende Gentse strafpleiter Piet Van Eeckhaut) die er als sociaal-progressieve politicus (Sp.a, Vlaamse Socialisten) een aantal extreem-rechtse ideeën op nahoudt ?

Het getuigt immers niet direct van een democratische instelling als men aktievoerders criminaliseert, alsook de weblogs van actiegroepen als 'dubieus' omschrijft en daarbij (als een rasechte strafpleiter zonder principes) voor hun verwijdering uit de rankings pleit.

De vzw Werkgroep Morkhoven is zeker geen extreem-rechtse vereniging die men vanuit 'progressieve' hoek met anti-Vlaams-Blok-methoden moet bekampen.

In ons land geldt bovendien nog altijd het principe van het recht op vrije meningsuiting en de persvrijheid is er nog steeds gewaarborgd.

We begrijpen dat we met onze publicaties tegen de schenen van het Sp.a- en CD&V-bestuur stampen.  We zijn ook niet bepaald mals voor Justitie.

We begrijpen ook dat Els Van Eeckhaut het zowel binnen de politiek als binnen de Justitie zo snel mogelijk wil 'waar maken'.  Dat is trouwens haar volste recht maar dit hoeft niet ten koste te gaan van andere mensen.

Een politicus die als zijnde 'sociaal, progressief en alternatief' wil gezien worden, kan zich misschien best een beetje terughoudend opstellen ten opzichte van zijn persoonlijke ambities.

Jan Boeykens, Voorzitter vzw Werkgroep Morkhoven


cordon sanitaire

Een cordon sanitaire is een techniek waarbij men een ongewenste of gevaarlijke situatie probeert te isoleren door er een beschermende kring rond te leggen.

Op politiek vlak, wordt Jos Geysels, kopstuk van Agalev (nu Groen!), de 'geestelijke vader van het cordon sanitaire' in Vlaanderen genoemd.   Hij ondernam na de gemeenteraadsverkiezingen van 1989, toen het Vlaams Blok (intussen Vlaams Belang) een fikse sprong voorwaarts nam in Antwerpen, al een eerste poging om een cordon in het leven te roepen. Dat hield echter maar enkele weken stand.  Na de beruchte “Zwarte Zondag” in 1991 werd het cordon sanitaire opnieuw boven de doopvont gehouden: alle grote partijen kwamen overeen dat ze onder geen beding met het Vlaams Blok in een coalitie wilden stappen.

Een van de neveneffecten van het cordon sanitaire was dat iedere vorm van oppositie, of die nu van linkse of rechtse zijde kwam, de kop werd ingedrukt en dat de grote politieke partijen via hun bestuursakkoorden de politieke en bestuurlijke postjes onder elkaar verdeelden.

Men beweert dat het cordon sanitaire nooit doorbroken werd maar het feit dat extreem-rechtse figuren zoals Bart Debie (Vlaams Belang) en Daniel Féret (Front National) die beiden veroordeeld werden, van de justitieministers Jo Vandeurzen (Vlaamse Christen Democraten) en Stefaan De Clerck (Vlaamse Christen Democraten) wegens 'gezondheidsredenen', na 1 dag gevangenis terug naar huis mochten gaan om er op een electronisch enkelbandje te wachten terwijl de meeste gevangenen geen rechten hebben en van geen enkel voorrecht kunnen genieten, bewijst dat dit cordon sanitaire met een korreltje zout moet genomen worden.   In antwoord op enkele parlementaire vragen (CDH-parlementslid Clothilde Nyssens, euro-parlementslid Paul Van Buitenen) verklaarde De Clerck dat 'alleen terminale gevangenen, drie dagen voor hun dood, in aanmerking komen voor een vrijlating op medische gronden'.  Die uitleg klopt dus niet.

De Clerck die onlangs met zijn 'Masterplan voor een gevangenisstructuur in humane omstandigheden' uitpakte, stopt zijn cellen vol met zieke gevangenen en mensen die hun proces afwachten.  Hij verplichtte de Belgische regering aldus om voor 900 miljoen euro een gevangenis in Nederland te gaan afhuren...