19-02-07

Malafide syndici staan boven de wet (1)

 

Malafide syndici: klachten weggelachen

Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.us

Geen grotere cynicus dan de syndicus - Marc André en Bruno Larmuseau van het het NICM sturen klagers meestal door naar het Belgische Instituut voor Vastgoedmakelaars: 'Spijtig dat ze steevast een standaardbriefje terugkrijgen dat hun klacht is aangekomen, om er vervolgens weinig meer over te horen.’

Een syndicus van een Blankenbergs flatgebouw liep tegen de lamp. Bleek dat hij smeergeld kreeg van bedrijven die allerhande klusjes mochten uitvoeren in het gebouw.
Dat de man de enige sjoemelende beheerder is, valt te betwijfelen. De praktijk lijken wijdverspreid, meldt Cathy Galle.

Drie computers, enkele telefoons en voor de rest kasten vol dossiers.
Het muffe appartementje, met uitzicht op de VTM-gebouwen in Vilvoorde, is duidelijk te klein geworden. De dossierkasten puilen uit. “Dit zijn stuk voor stuk klachten over syndici in flatgebouwen”, zegt Marc André, voorzitter van het Nationaal Informatie Centrum voor Mede-eigenaars (NICM).
Nu steeds meer mensen een appartement kopen en in elk gebouw met minimum twee mede-eigenaars een syndicus, eenbeheerder namens de eigenaarvereniging van een flatgebouw, verplicht is, is dat best begrijpelijk. Maar de jongste weken steeg het aantal klachten nog eens spectaculair.
Halfweg juli raakte bekend dat het parket van Brugge en de cel corruptiebestrijding van de federale politie een onderzoek zijn gestart tegen een syndicus uit Blankenberge die smeergeld kreeg van firma’s die diensten uitvoerden in het flatgebouw dathij beheerde (DM 14/7).
“Een goeie zaak”, noemt voorzitter André de evolutie. “Klachten zijn er genoeg, maar bewijzen vinden dat er gesjoemeld wordt, is aartsmoeilijk. Dus werden de klachten gewoon weggelachen.
Mensen die volhielden dat er iets was, werd verweten spoken te zien. Het is nu, met de zaak in Blankenberge, dat er voor het eerst er echte aanwijzingen zijn. Het toont ook duidelijk aan dat er wel degelijk iets serieus aan de hand is binnen de sector.”

Regen van facturen

Lieve Duron wordt al meer dan twintig jaar verweten spoken te zien. Eind jaren zeventig kocht ze een droomappartement inHeverlee.
Ruim, prachtige ligging, mooi uitzicht en alles erop en eraan. Als snel kwam de ontgoocheling. “De algemene kosten die ik te betalen kreeg, bleken driemaal zo hoog als in het huurappartement dat ik voordien bewoonde”, vertelt ze.
“De makelaar zei me dat dat wel zou veranderen, zodra de inrichtingskosten achter de rug waren. Dat klopte aan geen kanten. Ik zag de kosten elk jaar stijgen, telkens met 10 tot zelfs 20 procent.”
Duron begon de rekeningen die ze kreeg nauwlettend te onderzoeken. “Ik voelde dat er zaken niet klopten, maar kon niet meteen zeggen wat. Zelf was ik ook niet zo goed op de hoogte. Wat weet ik nu over prijzen voor een gevelreiniging bijvoorbeeld. Maar hoe meer ik mij er ging in verdiepen, hoe meer ik achterover viel.
Het geld van de autostaanplaatsen ging niet naar de eigenaars, zoals het hoort, maar naar het onderhoud van de tuin. Voor dat onderhoud stond een onvoorstelbaar aantal uren ingeschreven.”
Of dit. De syndicus kocht, met geld van de eigenaars uiteraard, dertien afvalcontainers.Tegelijkertijd steeg de rekening van de vuilniszakken spectaculair.
“De televisieantenne moest na vijf jaar al worden vernieuwd. Alle kosten werden verhaald op ons, de mede-eigenaars. Het ging jaarlijks om een bedrag tussen enkele honderdduizenden tot ver boven het miljoen.”
De toestand ging van kwaad naar erger. “Er werden kabels vervangen zonder dat de mede-eigenaars wisten waarom. Ze werkten aan de terrassen zonder wat te zeggen. Rekeningen van aardgas of olie liepen onverklaarbaar sterk uiteen. De automatische opener van de garagepoort werdvolledig vervangen, terwijl die best nog te herstellen was. En ga zo maar verder.”
Wanneer de syndicus plots met het plan komt aanzetten voor een volledig nieuwe verwarmingsinstallatie, een kost van enkele miljoenen, is voor Duron de maat vol. Ze neemt contact op met de Koninklijke Vereniging van Belgische Gasvaklieden. Die sturen enkele experts naar het flatgebouw om de installatie te bekijken. Wat blijkt?
Hoewel de eigenaars jaarlijks een niet onaardig bedrag neertellen voor onderhoud van de installatie bleek die nauwelijksonderhouden te zijn. Conclusie van de experts luidde dan ook: eens goed schoonmaken en de installatie kan nog jaren mee.
Na dat voorval begon de pedagoge zich te verdiepen in de rechtsbeginselen. Ze moest wel.De syndicus bestookte haar met gerechtelijke procedures en dreigementen. “Ik kan het aantal dagvaardingen dat ik gekregen heb bijna niet meer tellen. Ik heb bijna alle procedures gewonnen.
Het was gewoon pure intimidatie.” De andere mede-eigenaars meekrijgen in het protest was moeilijk. Een groep van 120 mensen, waarvan een deel nauwelijks geïnteresseerd was in de vergaderingen en gewoon in alle vertrouwen betaalde wat de syndicus hen vroeg, is moeilijk te mobiliseren.
Ook bij de vrederechter, die bevoegd is bij dergelijke conflicten, vond ze weinig gehoor. “De wet op de mede-eigendommen is zo vaag dat een rechter er alle kanten mee opkan. Soms oordeelt de rechter zelfs dat hij in een conflict gewoon geen uitspraak kan doen, omdat er geen duidelijke wetgeving over is.”
Een gang van zaken die ook Roger Moens maar al te goed kent. Samen met de 143 mede-eigenaars van het gebouw in Aalst waar hij zijn appartement had, heeft het hem vijf jaar gekost om de syndicus te vervangen. Moens en zijn buren ontdekten vijf jaar geleden dat hun syndicus smeergeld kreeg van een gevelreinigingsfirma, die voor de gedane werken ongeveer twee keer zoveel vroeg aan de bewoners als soortgelijke firma’s. De syndicus kreeg 5 procent commissie op alle werken.

Een mede-eigenaar die klachten heeft over een syndicus kan twee dingen doen: of hij stapt naar de vrederechter, of hij dient een klacht in bij het Belgische Instituut voor Vastgoedmakelaars (BIV), zeg maar de Orde van makelaars en syndici. Moens en zijn buren deden allebei. Acht keer oordeelde de vrederechter of het hof van beroep dat de syndicusin fout was. “Een veroordeling voor het ontvangen van smeergeld zat daar niet bij, dat is nu eenmaal nogal moeilijk tebewijzen”, stelt Roger Moens.
“Maar er zaten wel veroordelingen bij voor slecht beheer. Zo stond bijvoorbeeld in het contract dat wij met hem hadden dat de bestaande verzekeringen na zijn aanstelling gewoon door moesten lopen. Hij had die echter allemaal afgesloten en ondergebracht bij een bevriend verzekeraar.
Voor een ander groot werk had hij ook een lening afgesloten zonder onze toestemming. Wij moesten wel elke maand de interesten betalen. Dat soort zaken.”
Niet alleen de syndicus speelde vals, hij betrok er ook de voorzitter van de beheerraad van het gebouw bij. “Die persoon kreeg allerhande procentjes en voordelen op voorwaarde dat hij de syndicus bleef steunen. Met z’n tweetjes hebben ze ons veel geld afhandig gemaakt. De combinatie zorgde er ook voor dat we de syndicus niet wegkregen. Om de één weg tekrijgen, is namelijk de toestemming van de ander nodig.”
De bewoners zochten dan maar hun toevlucht tot het BIV.
Ze stuurden hun klachten formeel op naar het instituut, vergezeld van de acht vonnissen tegen de beheerder. Groot was dan ook de verbazing toen ze de beslissing van het tuchtrechtelijk college te lezen kregen.
In beslissing nummer 187 van 4 april 2003 stelt het BIV dat “de tenlasteleggingen niet bewezen zijn” en dat “de syndicus geen enkele deontologische fout heeft gemaakt”.
Het beroepsinstituut spreekt hem dan ook volledig vrij. Hij krijgt op de koop toe een attest waarop staat dat hij zijn job prima doet.
Moens is dan ook niet echt te spreken over het BIV. “Na onze klacht zijn we nooit uitgenodigd om ons relaas te komen doen. Er is ons ook nooit verteld dat er een uitspraak was. Het was pas toen de syndicus met zijn ‘goed rapport’ aan kwam dragen dat we vernamen hoe de vork in de steel zat. Achteraf hoorden we dat er beroepsmogelijkheden zijn tegen een vonnis. Maar hoe kun je nu in beroep gaan als je niet weet dat het kan en je ook niet weet dat er een beslissing is?”

BRON : DE MORGEN – 31 JULI 2004 – ‘Reporter’ de nieuwsbijlage van De Morgenhttp://www.nicm.be/pdf/persberichten/pb040731.pdf.


Nationaal Informatie Centrum voor Mede-eigenaars vzw: http://www.nicm.be/start.asp
- Centre National d'Information pour Copropriétaires asbl: http://www.cnic.be/start.asp

Dag van de Mede-eigenaar - Symposium vrijdag 30 maart 2007
Journée du Copropriétaire - Colloque vendredi 30 mars 2007
Salle "Eugène Dupréel", l'ULB à Bruxelles
Université Libre de Bruxelles, Institut de Sociologie, 44, avenue Jeanne à 1050 Bruxelles

Info: http://www.dagvandemede-eigenaar.be/

Nieuwsgroep Wonen: http://groups.msn.com/woonbeleid-PolitiqueduLogement/

10:56 Gepost in Algemeen | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.