02-12-05

Marc Dutroux: een éénzame pervert ?

België: Tien jaar cel voor verkrachter van 200 Thaise straatkindjes - Belgisch-Europees Centrum voor vermiste kinderen Child Focus (dat niets ondernam in de kinderpornozaak Zandvoort) stelde zich voor het eerst in zijn geschiedenis burgerlijke partij (Deel 1)



'Van zo gauw ze de baard in de keel krijgen, zijn ze afgeschreven. Het vlees moet vers zijn, vers blijven.' Woensdag verschijnt de handelsingenieur Elmar Umbach voor de correctionele rechtbank. De Wemmelaar wordt ervan verdacht samen met een Fin gedurende vijftien jaar in totaal 445 jongetjes te hebben verkracht in het Thaise Pattaya, van wie 171 exclusief voor eigen rekening. Het openbaar ministerie vorderde zeven jaar, omgerekend dertien dagen cel per kind. 'Hij sloot kinderen voor weken op in een hotelkamer en maakte zelfportretten van op zijn witte pens.' De Belgische mijnheer keek niet op een verkracht Thais jongetje meer of minder.

Anne de Graaf

In Wemmel staan de Umbachs bekend als een familie met goede manieren. De zoons halen ingenieursdiploma's. Ze zijn niet schatrijk, maar hun huizen zien er onberispelijk uit: ruiten en stoep worden door moeder minutieus gelapt en geschrobd, de plantjes gemanicuurd. Zo klinisch het er van buiten uitziet, zo gedragen de Umbachs zich ook: beleefd, op het afgemetene af. Vooral Elmar Umbach (46), ingenieur en drijvende kracht achter het elektronicabedrijf van het gezin, staat bekend als een mijnheer. Altijd net in het pak, messcherpe plooien in zijn hemdsmouwen, getrimde snor, galant. Enige smet op het blazoen en grote zorg van de moeder: Umbach geraakt maar niet aan een vrouw. Op zijn 46ste is hij nog altijd alleen, en een vriend is al evenmin te bespeuren. Al zou ze daar moeilijk mee kunnen leven, de moeder heeft er zich bij neergelegd, het onderwerp is taboe. Umbach is en zal altijd alleen blijven en heeft blijkbaar maar één liefde: Thailand.

"Als hij niet in het 'land van de glimlach' zat, sloot hij zich na de uren op in zijn woonst, pendelend tussen zijn televisie, pc en zijn donkere kamer, die hij in zijn douchecel had geïnstalleerd", vertelt buurman F. "Hij fotografeerde graag. Dat zagen we tussen de gordijnen. Hij maakte prachtige natuurbeelden. Die heeft hij me laten zien. Verder was het een grijze muis. Er brandde nauwelijks licht in zijn huis. (denkt na) Hij hield ook wel van een borrel, dat zag je aan zijn rode, spitse neus, dat rook je als je met hem sprak, maar hij beheerste zich. Nooit hebben we hem zwalpend over straat zien lopen, nooit liet hij zich gaan... Behalve de dag van zijn arrestatie, vorig jaar 14 september, toen de reputatie van de Umbachs hier aan diggelen ging met het bezoek hier van de federale politie."

"Umbach was niet thuis. Later vernamen we dat hij stomdronken in Brussel met zijn ribben tegen het trottoir was gestuikt en ergens in een ziekenhuis lag. Een politieman huilde, een andere kokhalsde. Met bedrukte gezichten haalden ze honderden kartons en zijn pc uit het huis. Een paar dagen later lazen we in de gazet wat er voor vetzakkerij in die dozen stak. Honderden foto's van blote Thaise jongetjes, gewrongen in kleermakerszit op zijn dikke naakte onderlijf. Dát was dus zijn band met Thailand. Ze vonden sporen terug van financiële transacties met mensen in Finland, Duitsland, Marokko, Brazilië, Mexico en Spanje. Hij zou deel uitgemaakt hebben van een netwerk dat banden heeft met de VS, Latijns-Amerika en Europa. Een verdachte zou zelf een club hebben gerund in Pattaya, een andere organiseerde kinderseksreizen sinds een jaar jaar of tien."

Wemmel is niet zo groot. Binnen het kwartier is moeder Umbach op de hoogte van de klopjacht op haar zoon en belt ze naar het ziekenhuis. Umbach, intussen broodnuchter, pakt zijn biezen en duikt onder in Keulen. De ingenieur weet niet dat hij geen kant meer uit kan: de Brusselse onderzoeksrechter Bruno Bulthé heeft tegen hem een internationaal aanhoudingsmandaat uitgevaardigd. Het geheim is ontrafeld: twaalf jaar lang reisde Umbach gemiddeld drie keer per jaar naar het Thaise Pattaya om er jongetjes tussen twaalf en dertien jaar te gaan verkrachten. Het aantal slachtoffers schatten de speurders op 171, mogelijk meer als die van zijn kompanen er worden bijgeteld.

Want dezelfde dag ontvangt ook de Finse recherche een tip. Uit het internetverkeer blijkt dat Umbach en de Fin Jouko Petri Joatinen al vijftien jaar partners in crime zijn. In het optrekje van de Fin vinden de speurders 445 namen van kinderen terug, alfabetisch bijgehouden in een dagboek, vaak geïllustreerd met een foto, én de naam van Umbach. "Het waren altijd zelfportretten, zonder hoofd van de dader erop", klinkt het bij de recherche in Helsinki. "Een close-up van de verkrachting, daarboven een witte, vette pens en het verkrampte gezicht van 'een' jongetje. We vermoeden dat ze de camera op zelfontspanner tussen kin en borstbeen hielden en de jongetjes in volle actie portretteerden. Helaas hadden we zo wel het dadersgezicht niet in beeld."

In Finland duurde het even voor de verdachte alles toegaf, in België niet. Op een zondag, enkele dagen na de huiszoeking, keerde Umbach vanuit Keulen terug om zich beleefd aan te geven in de eerste stad over de grens: Luik. Later, in het politiekantoor van Asse, duurde het niet lang voor hij alles bekende. Ja, dat was zijn buik op die foto. Ja, hij had seks gehad met bijna tweehonderd straatjongens, voornamelijk in Pattaya. Maar, voegde hij er niet zonder trots aan toe, de kinderen hadden altijd meegewerkt. Sommigen, ook al was dat naar westerse normen misschien onbegrijpelijk, waren zelfs nu boezemvrienden van hem. Je moest daarvoor in Pattaya geweest zijn.

"Slachtoffers worden altijd te vriend gehouden", verklaarde de Thaise commissaris Amnuay Phetsiri aan de lokale krant Pattaya Post. "Joatinen en Umbach hielden de opgroeiende jongens als kameraadjes uit schrik door hen te worden aangegeven. De twee gingen ook afzonderlijk naar Thailand om de evolutie van hun pupillen bij te houden. Zodra er sprake was van haargroei of de baard in de keel, waren ze niet langer geïnteresseerd. Ze waren al vijftien jaar bezig. Een kind blijft natuurlijk geen kind. Soms losten ze elkaar af in de hotels waar ze de kinderen, na een evaluatie, aan elkaar doorgaven. Hun repertorium werd maandelijks door de Fin bijgehouden; het vlees moest vers zijn, en blijven."

Als de Fin en Umbach over hun tweede, sinistere leven hadden gezwegen, dan waren ze waarschijnlijk nog altijd actief in Boyztown en Sunee city, de wijken van Pattaya waar de politie amper optreedt tegen kinderhandelaars en pedofielen. Voor een luttele 200 Thaise baht (4 euro) fotografeerden ze de kinderen in allerhande posities in hun hotelkamer, voor 400 tot 800 baht (8 tot 16 euro) stond er seks op het menu. Was het jongetje ervaren, dan kwam daar nog eens een euro bij. Het tarief steeg naargelang de duur van het misbruik. Bij long dates, waarbij ze de jongetjes voor een week of twee in hun hotelkamer opsloten en verkrachtten, kon dat 200 euro bedragen.

Pedofielen, in Pattaya parno businessmen genoemd, aasden ook op nog jongere kinderen, virgins in het jargon, ook al waren het jongens. Maar dan kon de prijs oplopen tot 100 euro. Bij de huiszoeking bij Umbach werd een foto gevonden van een kind van vier jaar, al ontkent de Wemmelaar dat ooit te hebben aangeraakt. Wel geeft hij toe af en toe aangetrokken te zijn geweest door Thaise meisjes, maar uiteindelijk bleven jongens van twaalf tot en met dertien zijn ding.

Anne de Graaf - De Morgen - 22-10-2005


In de context van Elmar U. duikt nog een andere figuur op: ROSOOR. Dat is een man die ooit verklaarde dat hij Dutroux kende (volgens gegevens in het dossier Dutroux). 

http://groups.msn.com/FondationPrincessedeCROY/elmarumbach.msnw

http://groups.msn.com/werkgroepmorkhoven

De commentaren zijn gesloten.