21-05-05

Moord met voorbedachte rade 72 - Hongerstaken als laatste redmiddel

 

Hongerstaken om door de overheid gehoord te worden

Marcel Vervloesem die hartpatiënt en suikerziek is, werd gisteren na 25 dagen hongerstaking in de gevangenis te Turnhout, eindelijk in het hospitaal van de gevangenis te Brugge opgenomen.  Normaal gezien zou hij zijn hongerstaking daar onder medisch toezicht verder zetten totdat hij recht heeft op een eerlijk proces.  Het is niet bekend hoe het met zijn gezondheidstoestand thans gesteld is alhoewel die snel verslechterde. 

Enkele weken geleden gingen Koerdische asielzoekers in België tot 30 dagen in hongerstaking. Eén van hen zou inmiddels overleden zijn.

Een Belgische asielzoeker is inmiddels ook reeds 30 dagen in hongerstaking. 

Het is verontrustend dat mensen hoe langer hoe meer naar deze extreme en zelfvernietigende vorm van actie moeten grijpen in de hoop om door de Belgische regering die ogen en oren voor bepaalde problemen sluit, gehoord te worden.

In bijlage een verslag van Dr. Geert van Moorter tijdens de hongerstaking van de Koerdische activiste Fehriye Erdal.


Fehriye Erdal is opnieuw in hongerstaking gegaan deze namiddag

Op vraag van patiënte en haar advocaten stuur ik u het relaas van 16/8 en het gezondheidsverslag van Fehriye Erdal van 17/8/00.

Op 16/8 bracht ik heel de dag van 10u ’s morgens tot 10u ’s avonds met mijn patiënte Fehriye Erdal door in de gevangenis te Brugge. Reeds van ’s morgens vroeg had Erdal via de pers vernomen dat ze zou vrijgelaten worden. Ze was hierdoor zenuwachtig en gespannen. Deze spanning werd in de loop van de dag ondraaglijk, aangezien er telkens tegenstrijdige en verschillende berichten kwamen.

Uiteindelijk bleek het eertste adres, waar zij moest naar toe gaan, reeds uitgelekt naar de pers. Voor Fehriye Erdal was dit een negatief teken en het gaf extra spanning. Uiteindelijk heeft het nog tot 20 uur geduurd vooralleer haar vrijlating officieel werd meegedeeld. Het team van de rijkswacht dat haar naar het nieuwe geheime adres moest brengen wou haar handboeien aandoen. Dit was, voor iemand die reeds een aantal keer zogezegd vrijgekomen was, psychologisch heel bedreigend. Ze vertrouwde het niet. Er was een tussenkomst van de advocaat nodig om deze boeien niet aan te doen. Om 22.05 werd er uiteindelijk vertrokken. Voor haar gezondheidssituatie was dit lange aanslepen van 15 uur, een extra, onnodige stress-situatie, die heel belastend was. Het hield het risico in dat haar verweermechanisme kon in elkaar storten.

Normaal gezien was, wegens de ernstige gezondheidsrisico’s bij het heropstarten van de voeding, een opname op intensieve zorgen in een gespecialiseerd ziekenhuis aangewezen. Er werd echter, na het afwegen van de risico’s, van alle voor- en nadelen, samen met haar, haar vrienden en advocaat besloten om haar ambulant te verzorgen op het verblijfadres. De risico’s bij opname in een ziekenhuis (onveiligheid en daardoor ook extra, constante psychologische stress) wogen sterker door dan de gezondheidsrisico’s. Dit aangezien het opnemen in een ziekenhuis het risico van uitlekken naar de pers aanzienlijk vergroot. Wat meteen een risico voor haar veiligheid inhoudt. Er werd dan een intensief medisch begeleid opstartschema opgesteld. Een medische ploeg zou ambulant voor de verzorging instaan. Ikzelf zou dit coördineren. Daar werd op 16/8 ’s avonds mee begonnen. Een eerste uitgebalanceerde lichte voeding werd haar toegediend.

In de nacht van 16 op 17/8 heeft ze voor het eerst sinds lang, vijf uur aan één stuk kunnen slapen. Op 17/8 was ze ’s morgens veel rustiger dan anders. ’s Morgens en ’s middags nam ze een aangepaste lichte maaltijd. In totaal heeft ze met de drie lichte maaltijden 1000 kilocalorie, waarvan 30 gram eiwit, tot zich genomen. Dit was het voorzichtige begin tot heropstarten van voeding, wat tot dan toe zonder ernstige problemen gelukt was.

In de namiddag kwam er een Turks camera-team aan haar verblijfadres. Haar nieuw adres was reeds opnieuw naar de pers uitgelekt. Vanaf toen was ze heel zenuwachtig en opgejaagd en voelde ze zich onveilig. Ze heeft dan, na beraad, besloten haar hongerstaking verder te zetten.

Het herbeginnen van de hongerstaking, samen met de nieuwe angst, is voor haar gezondheid gevaarlijk. Erdal is hiervan bewust. Ze gaat verder met hongerstaken tot ze zelf de verantwoordelijkheid voor haar veiligheid kan dragen. Ze stelt echter dat ze geen andere keuze heeft. Volgens haar is ze immers bedreigd als ze geen veilig adres kan kiezen.

Sinds 17/8 in de namiddag is Erdal dus weer in hongerstaking. Dit betekent 35 dagen sinds 14 juli. De kleine onderbreking betekent helemaal geen herstel van haar reserves, of van haar geleden schade.

Haar gezondheidssituatie is nu meteen weer bedreigend. De onomkeerbare letsels gaan weer verder.

Haar compensatiemechanismen waren bijna uitgeput. Ze verloor de laatste dagen tot een halve kilogram per dag, wat een sneller verlies was dan in de beginperiode, toen haar lichaam nog beschermende maatregelen kon nemen, zoals trager hartritme en een verlaagd metabolisme. Deze situatie kan snel fataal evolueren. Deze patiënte was bij aanvang van de hongerstaking reeds tenger, wat voor haar een extra risicofactor is. Bij de hongerstaking in Ierland in de jaren ’80 vielen de doden tussen dag 45 en 61.

Situatie 17/8: het electrocardiogram en het bloed vertoonde nog dezelfde afwijkingen, maar die waren niet toegenomen. Haar gewicht was op de middag gestabiliseerd op 43 kilogram, hetzelfde van 16/8.

43 kilogram is een verlies van 11 kg of 20.4% ten opzichte van haar startgewicht. Ze heeft tekens van aantasting vanhet zenuwstelsel en algmene verzwakking. Dit is duidelijk in het stadium van ‘wrecking the machinerie’. Het uitlekken van haar adres brengt een extra psychologische stressbelasting met zich mee en dat kan voldoende zijn om de compensatiemechanismen te doen ineenstorten.

Op 11/8 woog ze 45 kg, een verlies van 9 kg of 16.7% ten opzichte van haar startgewicht van 54 kg. Dit is ongeveer 4% per vijf dagen gewichtsverlies.

Risico op plotse dood is nu reeds aanwezig.

Klachten: jeukende uitslag over heel de huid, af en toe ziet ze iets voor haar ogen bewegen, ze heeft een constant geruis in haar rechteroor. ‘s Morgens heeft ze last van tintelingen, prikkelingen in haar vingers en tenen. Spierzwakte en spierpijn. Last van flauwvallen, duizelig bij opstaan, door haar knieën bij het stappen, valneiging wegens evenwichtsverlies. Ze is erg vermoeid en ze wil constant slapen.

Ofthalmoplegie: sinds 12/8 ze krijgt ‘s morgens haar oogleden moeilijk open, het duurt één tot twee minuten eer ze die goed open krijgt.

Ze spreekt luider omdat ze een soort echo van haar eigen stem hoort. Ze heeft pijn in haar rechterzijde.

Dr. Van Moorter Geert

1.44850.68.001

17/8/00 


De commentaren zijn gesloten.